 |
 | Plaut Prezentowany przekład, dokonany na nowo po 70 latach (wszak nic nie starzeje się tak szybko, jak język komedii!), jest nowoczesny, sceniczny i naprawdę zabawny. |
 | Block Valerie "Rzadko mamy okazję bawić się równie dobrze jak podczas lektury tej komedii obyczajowej rodem z Manhattanu, w której obserwujemy, jak yuppies końca wieku próbują ominąć pułapki zastawiane na nich przez miłość". "Publishers Weekly" |
 | Curtin Michael James Imbush, alias Toots Books, ma prawdziwe utrapienie ze swym żywiołowym przyjacielem, Jackiem Droneyem. Droney tak bardzo pragnie, by cały świat śpiewał, że każe sobie to słowo wypisać do góry nogami na własnym gołym zadku, by móc je odczytywać co rano w lustrze, kiedy pochyli się do przodu i zwiesi głowę między nogi. Co czyni codziennie. Jednakże w chwili, kiedy Droney zaczyna się zachowywać jeszcze dziwaczniej niż zwykle, zaniepokojone grono przyjaciół postanawia wystawić własnymi siłami amatorski koncert w starym stylu, by zapewnić Droneyowi scenę, na której może dać upust swym talentom. Niefrasobliwa komedia podszyta jest jednak tragedią. Toots Books, księgarz odludek, decyduje się wziąć udział w koncercie, mając nadzieję spełnić swe własne marzenia. Śpiewaj! to autentyczna i wzruszająca mieszanka mądrości, uroku i humanitaryzmu. |
 | Stasiuk Andrzej "Szowinistyczny kierowca Opla pozwala na transplantację serca dopiero, gdy dowiaduje się, że polski dawca studiował germanistykę. W tej scenie, w pełni ujawnia się absurdalny humor `Nocy`. (...) Grabowski inscenizuje bitwę chirurgów, a polscy i niemieccy aktorzy osiągają najwyższą formę. Europa spotyka się przy łóżku chorego na serce, aby zrosło się to, co razem wrze". Juergen Berger "Na otwartym sercu Europy" ("SĂźddeutsche Zeitung",) "Jeżeli istnieje na świecie człowiek, który potrafiłby przełamać wielowiekowe uprzedzenia i pogodzić Niemców i Polaków, to jest nim Andrzej Stasiuk. Tekst, który polski prozaik napisał na zamówienie teatru w DĂźsseldorfie, łączy dwie nacje mądrzej niż Unia Europejska". Roman Pawłowski ("Gazeta Wyborcza") |
 | "Dinsdale był dżentelmenem. Co więcej, wiedział, jak należy traktować przebranego za damę mężczyznę". |
|  |
